diumenge, de desembre 30, 2007

Eguzkipeko istorioak


Iloba batek ateratzen du bere amama. Berak gudako istorioak kontatzen dizkio etengabe. “Ze onak ziren nire garaikideak, ta oraingoak alper hutsak besterik ez dira” errepikatzen du amamak. Laster, berbera kontatuko dio. Memoriak alde egin zuen bere senarekin bat.

Parkean bi nerabe muxukatzen dira. Antza da bizitza amaitzen zaiela ta ari direla puzten hurrengo minuturako heltzeko. Ze politta den amodioa esango lioke amamak, baina ez da gogoratuko. Txoriak airean libretik dabil. Ehizlari zorrotzak eskopetarekin apuntatzen die. Askatasuna ta heriotza beti hurbil egon dira.

Kaleetatik, mutil bakartia ibiltzen da. Hiria handiegia sentitzen du, hala ere, etxean balego lez mugitzen du. Keak ez dio eragozten, ta ikusi ez arren aurrerantza doa. Kotxeak ari dira txirrina jotzen, kriston zarata sortzen dute baina berak bere kabuz segitzen du. Batzuetan, isolatuta dagoela esan leike.

Egunkari bat dago soroan. Atzoko berriak gaurko zaharrak dira. Hedabideetan ez dagoena ez dela existitzen omen da. Jentea ari da penaz hiltzen gure ingurumenean ta gu internetez eskegita. Begiak irekiko bagenitu harrituko ginateke ze txarto dabilen jentea. Zure sena faltan botatzen dut. Iparra galdu duzu, aspalditik norabiderik gabe ibiltzen zara. Gerizpean oinez joaten zara beti, argiak min egiten dizula isilduko naiz. Sekretu aitortu didazu. Hutsunez beteta gaudela argi daukat. Hala ere, zuloak betetzen saiatu behar ditugu. Ez gaude uste dugun bezain bakarrik.

Semaforoak kaleak antzolatzen ditu. Berak erabakitzen du nor pasa daitekeen ta nor egon behar den geldirik. Agintari askok nahi dute bere boterea.

Zuhaitza berdea dario, horrek pozten gaitu. Lehen dena grisa zen, zorionez aldatu dugula. Imajinatzen hasten banaiz gure animoak joan den hamarkada ez nuen esango beste aldatu dugunik. Batzutan gure zorteaz kejatzen gara. Ez gara konturatzen daukagunaz, ta batzutan damutzen gara ez daukaganaz.

Banatzaileak hiriaren izkin guztiak ezagutzen ditu. Egunero, betiko lagunak agurtzen ditu. Rutinaren poterea, bat ikusi ez duenean zeozer gerta dakiokela pentsatzen du. Batzuk faltan botatzen ditugu ez daudenean, ordea, gurekin egoten ez direnean gure bizitzaren edergaitzat hartzen ditugu. Egoísta gara. Daukanak gehiago nahi du, ta ez du axola zelan lortu. Nork bere burua har dezake, baina inoiz ez du atzera pausorik emango. Soilik besterik ez dagoenean. Tristea gurea. Egoismoak ta inbidiek itsutsen gaituzte. Horrela gabiltza.

Ez pentsa hori oso sakon denik. Egunero ikusten dugu ta. Zuk ta nik, biok, hirurok, denok. Ez gara konturatzen. Normal da guretzat. Ez dago berririk eguzkipean, zaharrik baizik.

dimecres, de desembre 26, 2007

Berbak ta gauak


Gaua dela erlojuak iragarri du, ordea niretzat, egunez banengo bezalakoa da. Ez ditut bereizten eguna ta gaua. Beti ilunpean bizi izaten naiz eta. Berbak dira nire tresna nagusi. Berba egin ezinik, nire barneko mundua ezin nezake marraztu. Atxiloturik bizi izango nintzateke. Hala ere, inork ez dit irakatsi zelan margoztu. Paleta eman didate, kolorez beteta, konbinaziorik gabe. Antza zen, nik bakarrik beteko nuela paper zuri hori espero zutela. Nik ezin nuen bete, ezin nuen kolore bat bez paperan itsasi.

Ez dut ikusten gertu gaudenik, hala ere nik uste nuen baino gertuago sentitzen zaitut. Agian, distantziak apurtzeko modua aurkitu dut. Ez dut uste, ze nire alboan ez dago inorbez.

Logelan bakarrik nago. Nire itzalak nire bizkar zaintzen du. Arma barik dago, pistola bat ekarri duenak hil nazake. Berak badaki zer egin nahi duen. Hil ala bizi? Ni hilko banindu, bere buruari tiro bat emango balio bezalakoa da.

Urruntasunak laburtzen saiatzen gara gure alboan nahi ditugunak hurbiltzeko. Internetek muga asko apurtu du, ordea, kontsumoaren garaian gaude sartuta. “Usar y tirar”. Nik ez diot nire buruari horrela ikusi nahi. Hustuta sentituko nintzateke. Aldi berean, eskola zaharreko azken mutil hil zela baiezta nezakeen.

dimarts, de desembre 25, 2007

Hutsunea...

Botila bat husturik utzi dizut nire presentziaz betetzeko...

divendres, de desembre 07, 2007

Nire hitzen artean


Ikusi nahi ez duenak ez du inoiz ikusiko. Begiak sarratuko ditu, arnasa hartu ta bere munduan bertan behera geratuko da. Zer ote liteke? Agian egun batean inork ezetz esan zion ta ez zuen mundu honetaz gehiagorik jakin nahi. Batek daki. Bere pentsaerak gordeko ditu bere barnean bat-batean lehertzeko. Logela osoa sentimenduz bustita utziko du. Helduko da eguna ta denok harrituko gara. Ze gerta dakioke?

Inork ez zion galdetu, inork ez zuen berataz jakin nahi. “Ez badu hitz egiten ez dauka ezer” pentsatzen dugu sarri. Alrebes, hitz egiten ez duenak zeozer ostontzen du barnean.

Aspaldiko partez ez nuela idazten baina gaur joera hau aldatuko dut. Apika arrasoi bat aurkitu dut zabortegian. Ez dakit, inork daki zergatik idazten duen.

-Barruko deabruak askatu nahi du idazleak?

-Ez dakit txo, berari galdetu behar izango diozu.

- Ez naiz ausartzen, bere baitan buru-belarri sartuta ematen du, ez diot pentsaeren haria ebaki nahi.

Antza da bihotz bakartien kluba utzi dudala. Ez naiz ausartuko hori esaten. Nire ustez denok bakarrik bizi gara, batzuetan lagunduta. Nik- neuk emango dut nire existentzia osoa, zurekin ala harekin, edo biekin, baina ni beti.

Eternal dirau egun honek. Agurraren ordua heldu dela sumatu dut. Inoiz ez dut esango nagoela bakar-bakarrik, egia ez delako. Gainera, gaur esango nuke gaur atzo baino lagundutago sentitzen naizela, ta bihar baino gutxiago. Hori susmatu dut nire hitzen artean.

Gabon

dilluns, d’abril 23, 2007

Paradisuan arrotza


Oraindik ikusten ditut oihuak sufritzean. Ametsek berriro bizirik egiten diete oroitzapenei. Odola ikustea ta odolaren usaia. Hasperenak berriro entzun, negarrak berriro sufritu, etenik barik. Gau haiek egun bezain beltzak. Hiltzen ikasten nuen, ta heriotza gabe bizitza entelegatu barik.
Oraindik ditut gorderik metraiak, balak ta zauriak. Pentsetan nago eten barik zertan egon ginen. Nola bizi gintezkeen. Beldurra ez zen bereizten. Orbainak, marrak gorputzean, mintzatzen dira. Burdina nonnahi, jentea izututa, etsaiak gu geu ginen.
Izan gintezkeen anker, baina ez genuen nahi. Lemak bete genituen zertan ari ginen erreparatu gabe. Infernuan buru belarri sartuta egon ginen. Inork ez digu eskertuko, etsaiak izanen gara. Behin kanpoan egon nintzen. Gudaren oihartzunik entzun gabe. Jente libre ta alegre mintzatzen zen, gorrotorik ez zegoen presente. Arraro sentitu nintzen, paradisuan arrotza.
Begiak ireki zenituen, nahi ez arren. Ingurua bortizkia da, ez ziguten erabakitzen uzten. Gure izenean erabakitzen dute, guri galdetu gabe. Ezin ninduzun bakarrik utzi, bakarrik ez dakigu bizitzen. Beldurrik daukagula soberan dakit. Infernutik etorkinak gara, ezingo dut horrenbeste zoriona jasan. Gu gaude paradisuan arrotzak.

dimarts, d’abril 17, 2007

Agur



Guda nahi baduzu, guk emango dizugu. Prest gaude dena egiteko. Momentu oro hori helburu daukagu buruan.
Zauritzen banauzu, trankil, horrelakoa da bizitza. Gogorra, latza, mina tinko, beti prest, presente.
Bastante txarto idazten duzu, badakit oihutura galdu duzula. Dena den, badirudi denpora luzean ez dozula boligrafo bat hartu. Oker nago?
Oporraldia dago agortzen, ta ez dut nahi. Libre izan naiz, baina badator kartzela. Beno, bi hilabete ta betiko aske.
Hortan daukagu borroka. Luzea da bidea, ibilbidea. Bastante ibili gara, ta ez dugu buelta emango. Orain ez.
Beste egun bat dau hiltzeko. Urte barru ia inor ez da akordatuko. Ez du jakingo ze ostias gertatu zen apirilaren 12an. Nik ere ez.
Ta pasatzen dira etengabian. Erlojuek ez daukate atsedenik, sindikaturik ere ez. Langile sutsuak dira, noiz edo noiz txirrinez edo alarmaz abisatzen die hitzorduei euren agerpen ordua heldu dala.
Kaskamotza ez naiz. Izango naiz. Ez dut ilerik izango apenas. Egia esan, ez dakit agure izango naizen.
Abiadura beti azkar joaten da. Gu mugitzen gara, ordea, guk ere mugitzen dugu. Mugitzen zaigu ere. Bai, bagatoz ta bagoaz. Norabiderik gabe, baina beti aurrerantza edo atzerantza. Eskerrara edo eskumara. Iparra, hegoa, mendebaldea eta ekialdea. Norantza?
Agua esatearen ordua ez da erresa. Hainbeste gauzei agur esatea, lagunak, etxea, hiria, herria, kaleak... Batez be zaila da noiz iritsiko den momentua ez dakigulako.