Nire baitan daude biak

Sozialistak ta euskera

2009-01-24T04:49:00.000-08:00

Elektoral garaia bizi gara ta ea konturatzen garen ze den euskaraz askatasunean.

"Los unicos que conservan el vasco son los ancianos y hasta cierto punto solamente porque ellos lo hablan de manera detestable. Uno de Yurre y uno de Marquina deben hablar en español si quieren comprenderse.
Analizando cientificamente el origen de las lenguas, dicen que el euskera no puede aaptarse al pensamiento moderno, que Bilbao hablando en vasco es un contrasentido, y que hay que romper los moldes estrechos de la lengua vasca en cuyo interior no se contiene ya nuestra alma y hacer funerales solemnes enterrandolos santamente."

PSOE de Bizkaia (1908) en su revista "La lucha de clases"
" Para el reforzamiento de los lazos entre el Pais Vasco y España, el euskera debe obligatoramente desaparecer; para los socialistas españoles la lengua vasca no tiene lugar en la sociedad moderna.
El argumento mayor de los nacionalstas vascos es la lengua, eteramente diferente de la española con la cual o tiene ningun punto de contacto. Pero la lengua vasca desaparece rapidamente, sin que nadie pueda evitarlo.
Casi en la mitad de las provincias vascas, ya no se habla casi, es diferente en Vizcaya y en Guipuzcoa, hasta el punto que los habitantantes de estas provincias a menudo no se comprenden; lo escrito, casi nadie lo comprende, el pueblo es absolutamente incapaz de escribirlo."

PSOE de Bizkaia (1911) en su revista "La lucha de clases"

... ta nik euskera nuen maite.

Nire buruko solasaldi sekretua (I)

2008-12-01T14:14:00.000-08:00

Maite zaitut?
-Bai, noski.
Maite nauzu?
-Bai, noski.
Maite dugu elkar?
-Bai, noski.
Zergatik ari gara sufritzen?
-Ez dakit, denboraren desioa da. Hala ere, ni zure alboan egonen naiz.

Asko sufritu dugu bai, baina asko disfrutatu ere. Dena popatik botako dugu ala segituko dugu irauten, bizi izan ginen bezala? Ez ahaztu, lehen ez ginela gaurko amoranteak izan.

-Ez, ez dut nire baratza erreko sasoiko uzta ustelduta egon liteke ta. Bizitzak, bere gora eta beherak dauzka ta sufritzera irakatsi digu. Agian ez dugu nahi, baina aukerarik ez dago. Gaurko izerdia, biharko ogia.

Gabon.

Azken bolada hontan...

2008-02-06T21:32:00.000-08:00

Paretan daude idatzita ezin ditudan hitzak esan: amodioa, lilura, eromena, poza, ilusioa... Aspaldiko partez bertan daude zintzilik. Harro begiratzen didate. Hitz egiten duten bezalakoa da. Antza ez dudala hitz horien esangurak ezagutuko erraten didate (zoriona letra handietan dago markatuta).

Buruan dena (sentimenak, ideiak, onak zein txarrak) dago bueltaka. Ez du etenik hartzen. Batzutan nire alde, beste askotan, gehienetan, nire kontra. Oroitzapen txarrak ta mintzen nauten ideiak nire buruan ibiltzen dira maiz: entzun nahi ez ditudan fraseak, ikusi nahi ez ditudan irudiak, imajinatu nahi ez ditudan egoerak... Nahi ez dudanaren oihartzunak zarataka burmuinan. Ez dakit joditzeko ala oinak lurrean izateko dauden. Inoiz ezin naiz nire ametsetatik haratago joan. Buruak ez dit inoiz baimena eman (ta asmo onaz onartu dut). Orain aukera izan dut...

Ez nekien ze osti zen maitasuna. Neska bat maitatzen ez dut jakin orain baino lehenago. Ez didate utzi, aldi berean, ez dut ezer jakin nahi izan. Ez nintzen nire inguruan nahi dutena izan (rock and roll star), egia esan, ez dut interes handirik eduki neskeen kontuetan. Ni beti handik urrun egon naiz, beste problemeekin hizketan eztaibada bizian. Orain, ezjakintasun hori pagatzen ari naiz.

Asko sufritzen dut, asko. Batzuk uste duten (ta utziko liguten) baino gehiago, gehiegi. Kontu zaharrak oraindik nire buruan daude. Batzuetan, askotan ez, paseotxo bat egiten dute burutik. Gauza asko gordetzen dut garai hartatik: mesfidantza, ezkortasuna, umore garratza, oinak lurrean, errelitateari so egitea, min ahaztezina ... Halere, ikasi dut bizitza ez dela oso alai izaten, baina nik ezin dudala utzi tristeegi (itzalak jan nazala) bihurtzen. Ezin dut utzi nire albokoak samintzen, nire lagunak kezkatzen, ta batez ere, maite nautenak sufritzen.

Bertso libre

2008-01-27T21:20:00.001-08:00

Argia ikusi nahi dut
Atera nazazu gelatik
Ezin dut lanik egin
Ez dut konzentraziorik.

Zoro bueltatuko naiz
Laster, jada ez banago.

Aske jaio nintzen
Sentimenduz bete
Hazi naiz, orain
Loratu dute.

Trenak azken deia
Luzatzen du.
Ez dut hartuko
Beldur naiz.

Eguzkia pribatu da hemen

2008-01-20T15:48:00.000-08:00

Aro berria daukagu aurrean, dena berri da. Artzainek artaldeak gidatzen dituzte loreak hazten diren bitartean. Mendi da eder, hodeiak zerua estaltzen du. Portaera eder gurea, jokaera polita. Mundu honen barruan hainbeste araso ta tresna. Etxe handi, bihotz txiki, kotxe galant, adimen itsusi, poltsiko erraldoi ideerik barik. Lorategiak dira oso eder, lorez beteta baitaude, hori ikusten duten etorkineek euren gorpuak hondartzan batean paratu baino lehen. Loreak ustelik daude.

Araso eder gurea. Dena nahi dugu ezer egitearen truke. Ez dugu lanik egin nahi, ezta ikasi ere. Dena nahi dugu ezer egin gabe. Eroso jaio gara ta osti bat emango digute.

Malko txiki bat ikusi dut zure masalan. Ez dakit negarraren zergaitia, ez non dagoen amildegia. Itxura berritsu izan arren, denok goibel gaude barruan. Iragana igaro da, etorkizuna jokoan dago. Halere, atzo gertatutakoaz akordatzen gara. Gure izaera jeloskor horrelakoa da. Dena den isilduko naiz progesoaren izenean.

Amets anintz izan dugu beti (Kotxe potenteago bat, emakume ederrago bat, etxe erosoago bat… ). Agian, horrek itsutu gaitu, ez digu gure aurrean dagoenari begietara begiratzen utzi. Horregatik beti samindurik egoten gara?

Egun eskas pasa dira. Itzala bihurtuko naiz. Hautsa joaten den moduan, ni ere logelatik barreiatuko naiz. Horrela ez didazu inoiz oroitu behar.

Momentu iraunkorrak

2008-01-10T16:54:00.000-08:00

Egia izan nahi duena beti berea inposatzen saiatuko da. Hala ere, ez du inoiz izango. Inposaketak uste dugun baino gehiagotan ibiltzen dira. Gure idei asko inposaketetatik oinarruta daukagu. Inork ezin digu burutik kendu, guk nahi dugun arren.

Infernua batzutan goxoa izan daiteke. Pertsonak ezagutzeko auker dotore izan liteke, ostera, ez duzun estimatzen pertsona batekin bizitzea gatz bihur liteke. Bizikidetasuna zaila da. Sentimenduak nahastuta egoten direnean, are gehiago.

Ez dakit zergatik baina beste pertson batekin topo egiten den bakoitzean zenbait galder ergel botatzen dugu. “Zelan”, “zure familia” ta abar, ta benetan, guri bost. Hipokrisi ala kortesi al da?

Gurtzen ala makurtzen naizen bakoitzean triste sentitzen naiz. Mierda bat balitz bezalakoa ustea. Denok berdin garela hezurraino uste dut. Agian, hori dela ta ez dut monarkia ulertzen.

Bizitza igarotzen da. Nik orain nik bilatzen nuena topatu dut. Gustura nago, baina noiz arte ? Nik ez dut amaitu nahi, baina beldur dit gauzak aldaltzeak. Galtzeari ere beldur diot. Ez zaitut galdu nahi, orain inola ez. Ez nazazu askatu, ni preso eroso bainago. Muga ez dago finkaturik, guk ipini behar dugu. Ez gaitezan haratago joan, hemen geldi gaitezan. Zoriontsu nabil orain, espero dut ez agortzea hori poza.

Eguzkipeko istorioak

2007-12-30T18:08:00.000-08:00

Iloba batek ateratzen du bere amama. Berak gudako istorioak kontatzen dizkio etengabe. “Ze onak ziren nire garaikideak, ta oraingoak alper hutsak besterik ez dira” errepikatzen du amamak. Laster, berbera kontatuko dio. Memoriak alde egin zuen bere senarekin bat.

Parkean bi nerabe muxukatzen dira. Antza da bizitza amaitzen zaiela ta ari direla puzten hurrengo minuturako heltzeko. Ze politta den amodioa esango lioke amamak, baina ez da gogoratuko. Txoriak airean libretik dabil. Ehizlari zorrotzak eskopetarekin apuntatzen die. Askatasuna ta heriotza beti hurbil egon dira.

Kaleetatik, mutil bakartia ibiltzen da. Hiria handiegia sentitzen du, hala ere, etxean balego lez mugitzen du. Keak ez dio eragozten, ta ikusi ez arren aurrerantza doa. Kotxeak ari dira txirrina jotzen, kriston zarata sortzen dute baina berak bere kabuz segitzen du. Batzuetan, isolatuta dagoela esan leike.

Egunkari bat dago soroan. Atzoko berriak gaurko zaharrak dira. Hedabideetan ez dagoena ez dela existitzen omen da. Jentea ari da penaz hiltzen gure ingurumenean ta gu internetez eskegita. Begiak irekiko bagenitu harrituko ginateke ze txarto dabilen jentea. Zure sena faltan botatzen dut. Iparra galdu duzu, aspalditik norabiderik gabe ibiltzen zara. Gerizpean oinez joaten zara beti, argiak min egiten dizula isilduko naiz. Sekretu aitortu didazu. Hutsunez beteta gaudela argi daukat. Hala ere, zuloak betetzen saiatu behar ditugu. Ez gaude uste dugun bezain bakarrik.

Semaforoak kaleak antzolatzen ditu. Berak erabakitzen du nor pasa daitekeen ta nor egon behar den geldirik. Agintari askok nahi dute bere boterea.

Zuhaitza berdea dario, horrek pozten gaitu. Lehen dena grisa zen, zorionez aldatu dugula. Imajinatzen hasten banaiz gure animoak joan den hamarkada ez nuen esango beste aldatu dugunik. Batzutan gure zorteaz kejatzen gara. Ez gara konturatzen daukagunaz, ta batzutan damutzen gara ez daukaganaz.

Banatzaileak hiriaren izkin guztiak ezagutzen ditu. Egunero, betiko lagunak agurtzen ditu. Rutinaren poterea, bat ikusi ez duenean zeozer gerta dakiokela pentsatzen du. Batzuk faltan botatzen ditugu ez daudenean, ordea, gurekin egoten ez direnean gure bizitzaren edergaitzat hartzen ditugu. Egoísta gara. Daukanak gehiago nahi du, ta ez du axola zelan lortu. Nork bere burua har dezake, baina inoiz ez du atzera pausorik emango. Soilik besterik ez dagoenean. Tristea gurea. Egoismoak ta inbidiek itsutsen gaituzte. Horrela gabiltza.

Ez pentsa hori oso sakon denik. Egunero ikusten dugu ta. Zuk ta nik, biok, hirurok, denok. Ez gara konturatzen. Normal da guretzat. Ez dago berririk eguzkipean, zaharrik baizik.

Berbak ta gauak

2007-12-26T17:22:00.000-08:00

Gaua dela erlojuak iragarri du, ordea niretzat, egunez banengo bezalakoa da. Ez ditut bereizten eguna ta gaua. Beti ilunpean bizi izaten naiz eta. Berbak dira nire tresna nagusi. Berba egin ezinik, nire barneko mundua ezin nezake marraztu. Atxiloturik bizi izango nintzateke. Hala ere, inork ez dit irakatsi zelan margoztu. Paleta eman didate, kolorez beteta, konbinaziorik gabe. Antza zen, nik bakarrik beteko nuela paper zuri hori espero zutela. Nik ezin nuen bete, ezin nuen kolore bat bez paperan itsasi.

Ez dut ikusten gertu gaudenik, hala ere nik uste nuen baino gertuago sentitzen zaitut. Agian, distantziak apurtzeko modua aurkitu dut. Ez dut uste, ze nire alboan ez dago inorbez.

Logelan bakarrik nago. Nire itzalak nire bizkar zaintzen du. Arma barik dago, pistola bat ekarri duenak hil nazake. Berak badaki zer egin nahi duen. Hil ala bizi? Ni hilko banindu, bere buruari tiro bat emango balio bezalakoa da.

Urruntasunak laburtzen saiatzen gara gure alboan nahi ditugunak hurbiltzeko. Internetek muga asko apurtu du, ordea, kontsumoaren garaian gaude sartuta. “Usar y tirar”. Nik ez diot nire buruari horrela ikusi nahi. Hustuta sentituko nintzateke. Aldi berean, eskola zaharreko azken mutil hil zela baiezta nezakeen.

Hutsunea...

2007-12-25T17:28:00.000-08:00

Botila bat husturik utzi dizut nire presentziaz betetzeko...

Nire hitzen artean

2007-12-07T17:48:00.000-08:00

Ikusi nahi ez duenak ez du inoiz ikusiko. Begiak sarratuko ditu, arnasa hartu ta bere munduan bertan behera geratuko da. Zer ote liteke? Agian egun batean inork ezetz esan zion ta ez zuen mundu honetaz gehiagorik jakin nahi. Batek daki. Bere pentsaerak gordeko ditu bere barnean bat-batean lehertzeko. Logela osoa sentimenduz bustita utziko du. Helduko da eguna ta denok harrituko gara. Ze gerta dakioke?

Inork ez zion galdetu, inork ez zuen berataz jakin nahi. “Ez badu hitz egiten ez dauka ezer” pentsatzen dugu sarri. Alrebes, hitz egiten ez duenak zeozer ostontzen du barnean.

Aspaldiko partez ez nuela idazten baina gaur joera hau aldatuko dut. Apika arrasoi bat aurkitu dut zabortegian. Ez dakit, inork daki zergatik idazten duen.

-Barruko deabruak askatu nahi du idazleak?

-Ez dakit txo, berari galdetu behar izango diozu.

- Ez naiz ausartzen, bere baitan buru-belarri sartuta ematen du, ez diot pentsaeren haria ebaki nahi.

Antza da bihotz bakartien kluba utzi dudala. Ez naiz ausartuko hori esaten. Nire ustez denok bakarrik bizi gara, batzuetan lagunduta. Nik- neuk emango dut nire existentzia osoa, zurekin ala harekin, edo biekin, baina ni beti.

Eternal dirau egun honek. Agurraren ordua heldu dela sumatu dut. Inoiz ez dut esango nagoela bakar-bakarrik, egia ez delako. Gainera, gaur esango nuke gaur atzo baino lagundutago sentitzen naizela, ta bihar baino gutxiago. Hori susmatu dut nire hitzen artean.

Gabon

Paradisuan arrotza

2007-04-23T13:36:00.000-07:00

Oraindik ikusten ditut oihuak sufritzean. Ametsek berriro bizirik egiten diete oroitzapenei. Odola ikustea ta odolaren usaia. Hasperenak berriro entzun, negarrak berriro sufritu, etenik barik. Gau haiek egun bezain beltzak. Hiltzen ikasten nuen, ta heriotza gabe bizitza entelegatu barik.
Oraindik ditut gorderik metraiak, balak ta zauriak. Pentsetan nago eten barik zertan egon ginen. Nola bizi gintezkeen. Beldurra ez zen bereizten. Orbainak, marrak gorputzean, mintzatzen dira. Burdina nonnahi, jentea izututa, etsaiak gu geu ginen.
Izan gintezkeen anker, baina ez genuen nahi. Lemak bete genituen zertan ari ginen erreparatu gabe. Infernuan buru belarri sartuta egon ginen. Inork ez digu eskertuko, etsaiak izanen gara. Behin kanpoan egon nintzen. Gudaren oihartzunik entzun gabe. Jente libre ta alegre mintzatzen zen, gorrotorik ez zegoen presente. Arraro sentitu nintzen, paradisuan arrotza.
Begiak ireki zenituen, nahi ez arren. Ingurua bortizkia da, ez ziguten erabakitzen uzten. Gure izenean erabakitzen dute, guri galdetu gabe. Ezin ninduzun bakarrik utzi, bakarrik ez dakigu bizitzen. Beldurrik daukagula soberan dakit. Infernutik etorkinak gara, ezingo dut horrenbeste zoriona jasan. Gu gaude paradisuan arrotzak.

Agur

2007-04-17T14:24:00.000-07:00

Guda nahi baduzu, guk emango dizugu. Prest gaude dena egiteko. Momentu oro hori helburu daukagu buruan.
Zauritzen banauzu, trankil, horrelakoa da bizitza. Gogorra, latza, mina tinko, beti prest, presente.
Bastante txarto idazten duzu, badakit oihutura galdu duzula. Dena den, badirudi denpora luzean ez dozula boligrafo bat hartu. Oker nago?
Oporraldia dago agortzen, ta ez dut nahi. Libre izan naiz, baina badator kartzela. Beno, bi hilabete ta betiko aske.
Hortan daukagu borroka. Luzea da bidea, ibilbidea. Bastante ibili gara, ta ez dugu buelta emango. Orain ez.
Beste egun bat dau hiltzeko. Urte barru ia inor ez da akordatuko. Ez du jakingo ze ostias gertatu zen apirilaren 12an. Nik ere ez.
Ta pasatzen dira etengabian. Erlojuek ez daukate atsedenik, sindikaturik ere ez. Langile sutsuak dira, noiz edo noiz txirrinez edo alarmaz abisatzen die hitzorduei euren agerpen ordua heldu dala.
Kaskamotza ez naiz. Izango naiz. Ez dut ilerik izango apenas. Egia esan, ez dakit agure izango naizen.
Abiadura beti azkar joaten da. Gu mugitzen gara, ordea, guk ere mugitzen dugu. Mugitzen zaigu ere. Bai, bagatoz ta bagoaz. Norabiderik gabe, baina beti aurrerantza edo atzerantza. Eskerrara edo eskumara. Iparra, hegoa, mendebaldea eta ekialdea. Norantza?
Agua esatearen ordua ez da erresa. Hainbeste gauzei agur esatea, lagunak, etxea, hiria, herria, kaleak... Batez be zaila da noiz iritsiko den momentua ez dakigulako.

Ni ez naiz oraingoa

2006-12-13T11:43:00.000-08:00

Gaur ez dizut istorio ederrena kontatuko. Nekatuta nago eguneroko gauzek etsita uzten nautelako. Haginak garbitu ta ohera joan eguna amatatzeko. Badakizu jadanik paretek ez nautela hitz egiten? Eztulka nago eskatuz euren isilunea hausteko. Bizirik daudela antza da batzuetan, besteetan bizigabe. Egunero betiko gauzetara ta dudetara bueltatzen naiz, beti jausita. Loa hartu aurretik eta loa utzi ostean bezain buru galduta nago. Loak ez dira luze izaten, orratzak anike dabiltza ta. Epea eteteko, iratzargailua. Gaur ez dut marra gaindituko, eta lantegira abiatuko naiz zeruari begiratzen ea zelan hegats dabiltzan ahateak. Egunero lez nire kezkak ez dute erantzun argirik, baina badaukate, ez naiz geldituta geratuko aurkitu arte.

Gaur zorabiatuta esnatu naiz, iratzargailuaren deia entzun ostean. Goragailuak piztea ta nire barneko mundu ta bakea zapuztu dira. Lasai amesten ta pentsatzen egon naiz ohean, baina eguneroko beharrek urruka deitu naute. Altxatu bezain laster bueltatu nahi nuela somatu dut. Bidea susmatzen saiatzen, begiak itxirik, komuneko atea ireki dut. Dutxara sartu, ura zabaldu, egun berri bat.

Gosaldu, kafe hutsak lausoak kentzen ditu. Etxetik irten ta kotxeak etengabe errepidean. Antza da inor ez dagoela nire esperoan. Autobusak hartzen gaitu, inori harritu gabe. Gauak egunak bermatzen ditu, horregatik ari naiz ikasten. Gelan, ilunean argiak piztu eta lehioak zabaldu. Pertsona bat hitz egiten saiatzen da, baina ohiuka ari da, gogorik gabe, zapuztuta. Bakoitza berera dago ta ni aspertzen naiz. Nazkatuta, besoen artean buru sartzen dut, umeak bezala. Nire buruari galdetzen diot ea zertan ari naizen: bizitzen ala hiltzen?

Arkatza hartu dut eta monotoniaren zama sentitu dut eskuan. Hainbeste amets, hainbeste beldur, kezka edo perpaus atera nitzake bertatik...Baina ezin izan, hatzeetan hotsa daukat eta. Liburuko horrialdeak pasatzea zereginik jakin barik. Hainbeste izen miresteko ta ikasteko, baina hain ahul ta ezjakintsu izan. Ezin dut irakurtzen segi. Orduak pasa ta burua airean. Aditu barik, aitu barik, ez dut ezer ulertu nahi ere. Ez dut besteen moduen izan gura. Denok berdin, denok ezberdin. Sentitzen naiz berezi.

Liburuak hartu, motxilan sartu eta beste egun bati agur esan. Berriro libre, bihar arte.

Etxean bai, zerbait hartu, jan, ta sarean egon. Inor interesgarria izan daiteke, baina berari hustu arte. Nire buruari oso ondo ezagutzen diot eta aldatu nahi dut. Ohean egon, pentsamenak arin doaz. Lo egin apur bat. Triste nago gaur, ez dakit zergaitia, ulertu ere ez. Libre naiz, libre.

Berriro berandu da, euria kalean, oihartzuna leihoetan. Gaua heldu da, eguna amatatzeko.

Loa ezin dut har. Ez dut bete, ez dut lasaitasuna topatzen. Kezkatuta nago ta baretzen saiatzen naiz. Ez diot inori minik egin nahi. Bihar zer egingo ote dut? Norekin ibiliko naiz? Bakarti izan, romantiko bezain gatza da. Barkamenak ez ditut eskatu, agian, dizkidate ere ez.

Egunari alde egin nahi diogu sarri, amestutakoa lortzeko. Errealitatea suntsitu behar dela uste da grinez. Hautsi ezin dira marrak, baina ohiuka dezaket. Lehioak hertsirik egon arren, kanpoan zeo zer egoten da. Ez dut ikasten jakin, ez dago zereginik. Gaur egindakoaz ta ez egindakoaz damutzen naiz. Atzera begira gehiegenak lotsatzen gaitu. Aldapa behera noa, aldeetara begiratu barik, nahi gabe. Sistemak irentsi nau. Oihana bezain korapilatsua da eta arauari ezin diot ihes egin. Inork ez digu bizi izaten ikasi eta.

Ekiozu Euskarari!

2006-11-21T12:50:00.000-08:00

"Gora ta Gora" esan eban
gaztetxoak kea igo
ikusi baio lehenago.
Mendietatik galten zanian,
maldanetik behera, ta gora,
korrika, dana berdea, dana dotore.

Baina etorti ziran fabrikak,
garapen industrialea, ta
mendiak hilten hasi ziran.
Hizkuntza galdu zan ta herriak
sustrai zaharrak ahaztu dauz.

Bakarrik bizpairu "nostálgicos"-ek
akordatzen dogu nundarrak garen.
Loiolako San Inazio-k, San Frantzisko
Xabier-ek, bai Napartarra,
Berceo zaharrak, Martin de Zalacaín-ek
euskaraz egiten eben, danak erdaldun
dire gaur egunean.

Zergatik alboratzen dogu bisaia?
Gure ondare kulturula estalite dago,
iñok eztai Kirikiño nor dan.
Euskal Erria, izen kulturala,
euskararen ikurrea, kaleetatik-at.
Ya ez errietan entzuten dire
Aitorren oihartzuneak.

Hainbeste mito, hainbeste lelokeria,
gu gara burujabeak, euskararen
bizitzearen gakoa gure eskuetan.

Eztire Aitor edo Ortzi zeruetatik
jeitsiko euskarari bultzada bat emoteko.
Ekiozu Euskarari!

Kiromanxia

2006-11-03T07:36:00.000-08:00

Eskuak irakurriko dizkizut ea,
zein izango den zure etorkizuna:
Gudari izango zara,
neska asko ta ederrak
ezagutuko dituzu,
bainan,ez zara inoiz ezkonduko.
Seme bakar bat haziko duzu,
ez da zurea izango, ostera,
balitz bezela hartuko duzu.
Lanean nahiko arituko zara,
nekazari izango zara,
zure baserri ta landetan
bakardadearekin une goxoenak
bananduko dituzu.
Iazkoa bero gogoan zenezake.

Egun batean poliziak harrapatuko
zaitu, atxilotu ta kartzelan
zure egunak akabo izango dituzu.
Bertan, jende bereziekin bizi izango zara,
ta zure existentzia markatuko dizute.
Zirt-zart inori hiltzea leporatuko dizkizu salatari batek.
Zure borrokako lagunkide ohia
izango da.

Horkara bidaliko zaizkizu
zure semearen negar malkoen artean.
Lehen aldiz, amorrua sentituko duzu.
Hilko zara, goizeko bederatzietan,
ikusiko duzun egunsenti ederrenean.
Faltan botako zaituzte lagunek,
batez ere semeak, zure heriotza
mendekatuko du.
Bonba bat jarriko du komisarian,
ta dena airetatik lehertuko da.

Juztiziak eztanda egingo du,
ta semea bilatzen saiatuko dira,
baina ez dute inoiz hartuko.
Lagun eta emaztearekin bilduta,
erbestera joango da, ta bertan
bizitzari agur esango dio.
Bi seme-alabak utziko dizkio askaziari.
Bata, aita hil bezain laster,
bere bila hasiko da,
ta amildegitik beherabotako da, beldurrik barik.
Bestea, Aitaren etxera
ailegatu orduko, poliziaren
harrera jasoko du erraietan.
Bi tiro, bat burura, bestea
bihotzera, idei guztiak zaborrera.

Zure askazia pronto desagertuko da,
ama ta aita jadanik agureak dira,
zuk holan segidu ta gero,
kanporan etengo duzu arnasa.
Semeak ta emaztea hilkorrak izango dira,
hainbeste penagaz,ezin litezke aurrera jarrai.

Holan dakusat zure etorkizuna,
baina ez zara bildurtzen,
denok bide berera kondenatuta gaude.
Ni hilko naiz ere bai,
baita, semerik badaukat ere,
ta munduratuko duten guztiak.
Guzia desagertuko da, berdin atzo ala bihar jaio izan.
Bukatuko dugu hasi ginen moduan.

Txoriak orizontean

2006-10-03T13:19:00.000-07:00

Txoriek hegal eginen dute
Zuhaitzetan bizi izanen dira
Aske dabiltza haize gorrietatik
Eroanda.

Hezurtxoek lasai prestatzen dituzte
Euren premiak,
Etengabe bete beharraren derrigorra,
Duintasunez bizirauten saiatu ahal izateko.

Aldaketaren zai gara beti,
Garuna bertan behera geldi dadila
Ekiditzen saiatuz jarraitzen dugu.

Begirada orizonte infinituan galduta dago,
Pentsaerak eboluzioaren irudikerian finkatuz.
Egunsentiero ilusio berri batekin altzatu nahia,
Baina ezin izan, korapilo hau askatu gabe.

Errealitate orekatuan bizitzen gara,
Ta barneko hotsak frustazioa nabarituz.
Asperraldi rutinan jauzirik gaude
ezkorraren araberan. Une hau apurtzea
amestlarien obsesioa, aske bizi.

Gaur

2006-09-25T13:35:00.000-07:00

Herdoildu, hil, erahil, alde egin.
Orduak pasa ta igaro ezer mugitu gabe.
Dakusat benetan hau dena dena dela:
Erlojuaren orratzak aurrera doaz,
atzean utzitakoa herdoilduz.

Zimurrak bisaian, aspergarria da,
oroimenak zuri beltzean, ez dira gerturatzen.
Ideierik ez eukitzea, denak antza du,
fotokopiak, denok gai berdinak, amets berdinak.

Ilusioei eutsi tinko, jipoia bizirik jasan ahal izateko.

Ego igoak ahogatzen didate,
paduretan hondatuta, zoruari lotuta,
faltsukeria garun itsunez mendekatzen da.
erresume gabeko erregeak irudikeri mistikoan
buru belarri atxilotuta segitzen dute.

Hedabideetan, forma ta zentsua nahastearen gura,
sentimendu artifizialak ezartzeko,
idolo superfizial pilo bat bihurtzeko,
harreman garrantsituak laster apurtzeko,
sakonea ordokia egiteko, barneko zoriona saltzeko.

Aurrera joan atzera bueltatzeko,
gaitzak sendatu gaixoari ebakuntza egiteko,
parkamenak eskatu zigorra bete baino lehenago.

Hauxe dena egunen tristezia azaleratzeko.

Izengabean

2006-09-12T11:44:00.000-07:00

Zein zoriontsu izan ginen
denbora luze hartan,
inkontziente ginenean,
amets sakonean bizi izaten ginenean,
loaren amaieran, adimenean.

Gorputzaren ahultasunak geurea apalduz,
beldurrari begiratu orduko, ausardian.
Egiari erantzun nahian, baina ezin izan,
garunaren ertzean, begiak hertsiten direnean.

Sarrailak gure izaera ukatzen digute,
barruan barneko desirak hiltzean.
Ez zara oraindik ohartu denok
eskuak urraturik dauzkagula?

etsipenari erronko egitean,
tristezia, gu gure barnearekin
harremanetan jartzen gara,
aldapa honen amaieran, zorionan.

Hizkuntze barria

2006-09-08T12:34:00.000-07:00

Euskaldun hiritarrok dekogu gakoa
Gure aintziñeko hizkuntze salbatzeko.
Modernizatu biarra dao, normalizatu.

Otsoak etziran hil, oindino itzalpean dabiz.
Ireki egunkariak, bertan eongo dire.

Hizkuntza, kultura, herria,
Ezta politizatu biar,
Baia euskara nun eon litzateke gaur
Sabin Aranak bultzatu ezpaeban?

Hilerrian

2006-09-02T10:09:00.000-07:00

Hel iezazkidazu eskuak
amildegiren ertzetik hurbil nago eta.
Gertura zaitez hona,
gogoak kizkaltzen dizkidate erraiak.

Soka infinituan eskeigita nago
eskuak urradurez blai dauzkat
jauzi edo eutsi hori da galdera
beldurra galtzean dago gakoa.

gauak luzeegiak, egun laburregiak
beste batean hilerri hartan etzanda egongo gara
egun hil hauetan,
gogoek kiskaltzen didate garuna irakinez
bertan esandako hitz mutuak, keinu itsuak
oroitze hutsak, gaur egun mingarriak, ederrak.

Ahoa berriz ere zabalduko dut
ezer esan gabe,
ireki belarriak aditzeko,
hondartzan berriro gaude barreka, ohartu izan gabe.

Logelan geratuko naiz,
ixiltasun etengabian
musikaren hautsapean
hainbat melodiez horditua.

2006-08-30T16:11:00.000-07:00

Nork amatatu eban gure barneko ohiua?
Ixilean arnas hartzenozu gabeko argipean, ilunpean.
Negar itxea ya ikusite dao, leku guztietan, une orotan.
Telebistan gure sentimenak gastetan dire,
ya eztait barreitxen Cuñao in bez.

Zulo baltzean ezin da ikusi,
etzaitez geldi hantze beti, ezin de bizi.
Bertan eon biarda, ikasteko, ikusteko,
bizitzan ain pozik ezten, nola garen.

Zuri ta baltzeko sokaren erdien eskegite gaude,
jaio izan bez, sabelean sartzen garanetik.

gora, gora ingot, bai gora,
aurrera iten, nire barneari begiratzen.

gogoak, bildurrak, grinak,
barrun jotzen dabe bizitza.

Atzelari, Atzerakoiak

2006-08-21T08:07:00.000-07:00

Mendi zabalian goraturik munduan
Egoziran gurutz altuenak,
Baia ointze eztau inon gurutzerik
Jentiek eztau holan pentsa ta.

Zenbet urte, zenbet guzur
Bikote morala, dirue ta alkartasuna,
Erahilketa zuzenak, izutzeko ekintzak
Sorgiñak akelarrera, ezjakintasuna eskuan.

Eskolan, hezkuntsan, gizartean
Sartute, maixu gisa.
Begirunerik bez, harrokeri mundiala,
Potere asmoa, sustraiei bizkarra.

Sarraskiak, erahilketak, bahiketak,
Zentsura, bildurra, ezjakintasuna.
Atzelari, atzerakoiak, itxi pakean.

Gaur egun inork eztau kasurik itxen,
Ezta biar ta.
Nahiz ta aske garen, eztabe errespetetan,
Euren herri txikian eztira errespetatzen
Ez giza eskubideak, ta inor eztau ardure.

Amnesia

2006-08-16T07:50:00.000-07:00

Gaba hotzetan etxetik kanpo
Bizi ziran, otsoagaz aurre-aurre borroketan.
Lurpean amaittu eben zenbaitek
Besteak denborak eurekaz akabo eban.

“lehena emon euskuen aurrez-aurre
baia azkena bizkarratik”
urte asko igaro dira baia
hemen ezteu ezebez kambieu.

Iraiñak, torturak, salaketak, indefentsioa,
Exiloa, atxiloketak, imposisiño ofilizialak
Ta ointze amnesia, etsaiaren azken garaipena.

Aitite-amamak hainbeste sufritu eben
Askatasuna usaindu arte,
Oin irakasten deuskun danok hil ebela
Valles de los Caídos-en batzuk hilobietan
Beste batzuk karepean, izengabeak...

Amestutea debalde da

2006-08-15T16:49:00.000-07:00

Amestutea debalde da,
Baia amestu bieu herriak,
Askatasunagaz, poztasunagaz
Bestela, kateko eslaboi bat
Besterik ezkara izango.

Martxan dago gazteen jaialda
Danok urteiten ta urteiten
Etxian eztadila inor geldi, eh!
Jaiaz ta jaiaz ospatukogu
Gure balditzapeko askatasuna.

Agureek esaten deuskue
Alferrak garala, nik esanen
Deutset eurek izan ziran bebai!
Aunk asko ta asko lanitxen
Beti, gaztetan, egoziren amesten.

Aisialdie hasita dago,
Aprobetxa daigun denbora,
Kapitalismoaren gailue
Gertu dator ta!

Zu gabe

2006-08-14T13:42:00.000-07:00

Bialdu neuntzuzan gutun guztiak
Gorderik ditut nire poltsikoetan,
Han, memorixan inork ez irakurtzeko.

Adituen ustez, euran araberan
Ezinkara bakarrik bizi
Baina zu joan ziñandik
Ezin naz inogaz egon
Danak zu oroitzenzte ta.

Hortzikarak bildurrezko
Mezuak dira, baina ni ez
Naz agertuko, itzalak ez nabe jango
Ni neu nazelako, sendo nazelako,
Izutu in bez, atzera begiratu gabe.

Hautsa

2006-08-14T13:40:00.001-07:00

Galdeiozu hutsari erantzuteko prest badagoen.
Hautsa, danok izangogara hautsa egun batean.
Haizea, nun iskutetan dozuz eroaten zenduzan
Mementu ta oroitzapen hunkigarriak?
Nun dago zure poltsa?

Egun batean iratzartu nintzan
Ta konturatu nintzan nire amets sakonak
Etzirala betetzen.

Goizero, goizero, lo itxen dot
Eguna amatatzen ikusten atsegiten dotalako,
Ta egunean amesten dot gabagaz
Ta gaban amesten dot egunagaz.

Nire ametsak eztira betetzen,
Baina egun batean ez naz altxauko,
Eztait ze eongo den, baia
Gabak ta egunak eztira orizontean esnatuko.

Ezker muturreko herrietan

2006-08-14T13:40:00.000-07:00

Eztao problemarik esker muturreko herrixetan
Inork ezteu aldarriketan, inork eztai idazten
Yankiek eskue sartu gure dabe.
ONU eztao lotsarik, eindakue ikusi ezkero
Hainbet ta hainbet inolako damurik gabe
Zenbeit ituna pagau biar eta geiau hilko dira.

Biktimak eztira beti biktimak
Ta ointze borreruak dira,
Umiek gosez hiltzen dabiz
Ta gazteek biletan dabe ama birjiñie heriotzan.
Jainkoak eztuela parkatzen esaten da,
Jainkoak eztuela parkatzen esaten da.

Goitik ezta ezebez ikusten,
Badirudi ezta ezebez gertatzen
Jentie hiltzen ta hiltzen
Uztezko Jainko betek diñoskulako
Hau gure lurre maitia den.

Jabearen ardure

2006-08-14T13:38:00.000-07:00

Gabeko ixiltasunak miatu ditu
Nire barneko une guztiak.
Talka dabizen negarren hautsak
Astintzen dabez barruko zalantzak.

Artzak kobetan hausnartzen dabe
Lotan gelditan dira gose izan arte
Zergatik eztogu bardin egin?
Zergatik eztogu bardin egin?

Jabearen ardurak eztira betetzen
Ardi bakoitza guragabe doie
Bide zuzenik hartu gabe.

Hautsatikan

2006-08-14T13:34:00.000-07:00

Danok urten ginen enbor beretik
Ta zulo berara joango gara laster.
Hautsa gara, ta hauts izango gara,
Ta haizeak handik hara eroango gaitu.

Goizeko argiekaz biziko gara,
Forma kanbietuz, eboluzionatuz,
Ezkara beti izango gizaki bera,
Noizpait askatukogu arima./ egun batean, behin ta betiko

Ta gabeko ordu txikitan
Ilunduz, ilunduz, ilunduz doiez
Gure oroitzapenak, ohean gañian
Gu geu baikara, ez beste bat.